+31 (0)88 358 37 41
'Ik ben Triora heel erg dankbaar voor wat ze voor me gedaan hebben'

Marco: verslaafd aan cocaïne

Van patiënt naar behandelaar, het pad van Marco

Marco van de Sande werkt sinds 2014 bij Triora als ervaringsdeskundig medewerker. In 2009 zat hij ook bij Triora, maar dan voor zijn verslaving aan cocaïne, als patiënt. Nu kijkt hij terug op die periode en op zijn verslavingsgeschiedenis . 'Ik dacht, ik ga ze even vertellen wie ik ben en dan zullen ze allemaal wel onder de indruk zijn'. 

Marco is geboren in een leuk en warm arbeidersgezin in Den Haag. Zijn vader begint later een schildersbedrijf. Marco doet de LTS en komt eigenlijk als vanzelfsprekend in het bedrijf van zijn vader te werken. “Het was heel normaal voor jongens waar ik mee omging om te blowen. Blowen en tafelvoetbal. Ik werkte natuurlijk bij mijn vader, dus verdiende geld, had wat oudere vrienden en we gingen met zijn allen op vakantie naar Spanje. Daar bood iemand me cocaïne aan. Ik was 17, 18 en er ging een wereld voor me open. Je bent gewoon een zoekend, onzeker baasje en een snuif coke met een Bacardi-cola erbij  haalde dat allemaal weg. En dan durf je wel meisjes aan te spreken. En ja, dan begon je langzaam maar zeker gewoon ’s nachts in de Haagse binnenstad te leven en mijn ouders zijn schatten van mensen, die hadden het echt heel goed met me voor, maar die raakten mij gewoon kwijt”. 

“Je bent jong en je weet niks. Dit is de weg die je inslaat en je denkt dat dit het is. Wij zijn stoer, we doen zo, wij leven zo. We worden niet oud en dat maakt niet uit, want we leven nu en we halen het onderste uit de kan. Doordeweeks werkte ik en ging het leven gewoon door. Ik kreeg een leuke vriendin, ging op mezelf wonen, een leuk appartement en dat ging gewoon allemaal door. Het was allemaal heel goed te combineren.”

Doodsbang

De ouders van Marco weten niet wat ze met hun zoon aan moeten. Zijn moeder is bang voor hem. “Ja, die zaten met gekromde tenen als ik op visite kwam daarzo. Ik plunderde de drankenkast en ging om de 10 minuten naar de wc om te cocaïne te snuiven en ze waren blij als ik wegging. Mijn moeder was gewoon doodsbang voor me” Marco raakt de controle kwijt, maar verslaafd aan cocaïne, dat vindt hij zichzelf niet. “Hoe iedereen ook naar je wijst van ’Marco, dit gaat niet goed’. Blijf je nog zeggen: er is niks aan de hand. Het komt wel goed. Wat zeuren jullie. Jullie zien het allemaal verkeerd. Het is trouwens ook jullie schuld dat ik hier zit, dus hoe durf je. Dat zeg je gewoon, dat denk je ook. Daar ben je heilig van overtuigd. Diep in je hart, ergens in je achterhoofd, weet je dat het allemaal niet klopt en je bent ook gewoon ongelukkig. Maar als je altijd trucjes weet en altijd weet hoe je jezelf moet redden, dan kan het heel lang duren, maar uiteindelijk gaat het natuurlijk altijd fout. Ik leefde alleen nog voor cocaïne, whisky en weed. Ik keek wel eens naar de televisie en dan zag ik mensen die vervuilden en dan dacht ik hoe kan dat nou? Hoe kan je dat jezelf toestaan. Maar ik vervuilde zelf ook, ik verwilderde. Niemand wist van mijn puinhoop thuis, want ik scheerde mezelf nog wel netjes en ik ging netjes de deur uit. Ik kon nog net die façade ophouden”. 

En dan gaat Marco naar zijn laatste klus. “Een kleuterschool gaan we doen van Berlage en ik kom aan bij die school en het is mijn oude kleuterschool. En ik ben niet gelovig, maar ik denk dit moet me iets vertellen, Marco, dit klopt niet. Nou dat hakte er in. Op een ochtend werd ik wakker, ik deed het licht aan en ik keek naar die vuilniszakken in mijn huiskamer die troep. Op de bank, met cocaïne op tafel zat ik gewoon te janken en ik dacht: nou… Ik zei nog letterlijk ’hier hebben mijn vader en moeder me niet voor op de wereld gezet’. En ik ben heel rustig op de fiets gestapt en ik ben naar de huisarts gereden en ik ben gaan zitten en ik zei: “Ik ben verslaafd aan cocaïne”. 

Na 5 minuten buiten

En zo komt Marco uiteindelijk bij Triora  terecht, waar een nieuwe wereld voor hem open gaat. “Ik had gehoord dat daar mensen werkten die zelf ook verslaafd waren geweest en daar zag ik wel wat in. Daar voelde ik wel wat bij. Ik dacht, die weten wat ik voel.” Hij komt voor de eerste keer naar de intake, maar dat liep niet zo goed. “Ik zie jullie werken nogal veel met het woord God en jullie doen ook nog wel eens versjes opzeggen met elkaar. Ik zeg, als jullie me daar niet mee lastig vallen, dan mogen jullie me wel helpen. Dus binnen vijf minuten stond ik weer buiten mijn sjaal om te doen, ik had mijn thee nog niet eens op. Ik dacht: nou, er is iets niet helemaal goed gegaan hier. “ 

Maar Marco geeft niet op. Hij wil perse naar Triora toe, hij heeft het gevoel dat daar zijn redding ligt. Hij vraagt of hij nog een keer op gesprek kan komen en pakt het nu anders aan. “God, Allah, Boeddha, het maakt me niet uit. Kom maar, ik luister, ik doe mee, ik ben om. En toen zeiden ze: nou, dat klinkt al een stuk beter. Ik wist gewoon echt, het was linksom of rechtsom. Als dit niet doorgaat ga ik weer gebruiken en dan interesseert het me ook allemaal niks, want dan wil niemand me. Ik was zo zielig. Iedereen had dit me aangedaan. En toen kreeg ik een telefoontje dat ik de volgende week kon komen. En ik dacht dat we allemaal zo’n huisje kregen, want ik heb op z’n minst zo’n huis nodig. Zo arrogant was ik. Terwijl, ik had echt niets meer. En toen kwamen we bij zo’n huisje en bleek dat ik dat moest delen met 16 anderen. En ik dacht ‘ik ga ze even vertellen hier wie ik ben, dan zullen ze allemaal wel onder de indruk zijn van mij, want ik heb natuurlijk een heel interessant verhaal, wat jullie allemaal niet hebben. “

Oorlogsverleden

“Als je drugs gaat gebruiken, vooral vanaf je 15e, sta je gewoon emotioneel stil. Je groeit niet meer. Ja, op gebieden, waar je eigenlijk niet moet groeien. Je wordt scherp en slim, je wordt gewoon een schelm, maar daar heb je niks aan. Dus je leert totaal geen verantwoordelijkheid nemen. Als er ellende was, dan stond er altijd wel iemand voor me klaar. Ik moest mijn eerste uitkering aanvragen en iemand ging met me mee. Ik had een grote bek, maar ik kon nog niet eens een formulier invullen.” Marco werd bij Triora behoorlijk geconfronteerd met zichzelf. “Hier werken ervaringsdeskundigen, die prikten dwars door mijn verhalen heen. Ze lieten kwartjes vallen. Dan zat ik ’s avonds op mijn kamertje na te denken van ‘ja, wat lul ik uit mijn nek eigenlijk’. Ik haalde het complete oorlogsverleden van mijn opa er bij. Ik presteerde het gewoon om te vertellen dat ik de zoveelste generatie was die daar last van had en dat geloofde ik ook echt. En dan lag ik op mijn bed en schoot ik in de lach: waar haal je het vandaan?. Op een gegeven moment kom je er eigenlijk achter hoe pathetisch en belachelijk je met alles bezig bent. Wie ben je nou eigenlijk, wat ben je aan het doen? Langzaam maar zeker begin je dan het licht te zien.”

Inmiddels is Marco meer dan 8 jaar clean. Hij volgde een opleiding voor ervaringsdeskundigen in de verslavingszorg en liep stage bij Triora. Daar is hij nu aan het werk als ervaringsdeskundig behandelaar en helpt hij mensen om hun leven weer op de rit te krijgen. “De zelfhulpgroepen, de ene verslaafde die met de andere praat, dat heeft me onwijs geholpen. Dat is gewoon de ketting, die elkaar vasthoudt. Ik ben Triora heel erg dankbaar voor wat ze voor me gedaan hebben. Dat ze me nog een kans hebben gegeven om hier te mogen komen en me de goede kant op hebben gestuurd. Daar ben ik echt blij mee.”



'Ik heb 40 jaar gedronken. Ik denk dat de eerste 20 jaar wel aangenaam waren. Maar op een gegeven moment ga je te ver.'

- Ted

Bekijk mijn verhaal
'In 2002 heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Ik was toen 20 jaar verslaafd.'

- Edwin

Bekijk mijn verhaal
'Het gaat bij verslaving om meer dan gewoon stoppen en dat volhouden. Het gaat over de kern weer vinden.'

- Michel

Bekijk mijn verhaal


'8.5 tevredenheid'

- Onze patiënten op

Zorgkaart Nederland

Ik wil teruggebeld worden

* Verplichte velden
Uw aanvraag wordt verstuurd.

Triora model

De verslavingszorg van Triora is een van meest succesvolle behandelingen voor verslaving. Ons unieke Triora model richt zich op lichamelijk, geestelijk en sociaal herstel. We besteden ook veel aandacht aan zingeving en spiritualiteit. Wij helpen mensen op weg naar een prettig en zinvol leven zonder gebruik van verslavende middelen. U bent zelf degene die de keuzes maakt.

Triora model
  • 97% van onze voormalige patiënten beveelt ons aan
  • Nauwelijks wachttijden
  • Dichtbij huis in een rustige bosrijke omgeving